Fantastische babbel met Vuile Mong

Er zijn zo van die mensen. Ze houden je eventueel vijf uur aaneen geboeid bezig. Ze nippen intussen aan niemendal. Hebben geen powerpoint nodig om een verhaal te ondersteunen. Ze starten met poëzie en eindigen met theater. Aan spiekbriefjes noch andere lijstjes om hun verhaal samenhangend of gestructureerd te houden hebben ze lak. Ze zijn zeldzaam doch bestaan. Ze zorgen voor inspiratie en zetten aan tot transpiratie. Mong Rosseel is er één van.

We verzamelden in de bar van Bij de Vieze Gasten. Veel cursisten komen hier voor het eerst. Voor het eerst ook in de Brugse ‘Puurte’. Voor het eerst in een dichtbevolkte Gentse wijk van de negentiende eeuwse gordel. Vuile Mong start zonder ooit te eindigen met de studentenjaren in Leuven, de vriendschap met ‘kameraad’ Ludo Martens,  zijn keuze voor de weg van het speelse anarchisme. Zijn eerste stappen in Gent, de hit van “het leger is een apekot” en de beslissing om nooit nog iets commercieel te ondernemen, de oprichting van ‘Buurthuis Contact’ in de Sleepstraat, de manier waarop beslissingen tot op de dag van vandaag kollektief worden genomen.

Mong doorspekt 42 jaar ‘Bij de Vieze Gasten met pittige en vaak linkse (echte linkse) anekdotes. Mong is nog altijd een kruitvat van energie en scherpe gedachten. Als hij dan toch even adem neemt zetten we telkens respectievelijk een fles wijn, een boekenbon en een pot confituur op de toog. ‘Nog nooit zo goed betaald geweest’, zegt Mong en de sfeer kan nu echt niet meer aan diggelen.

Na het gesprek, op de middag. Een boek over Bretagne in de kringloopwinkel aan het Pierkespark voor twee euro. We eten spaghetti in vzw Traffiek, resto met kruispuntambitie slash signaalfunctie. Ik ga al eens polsen bij Safi Safi, Marokkaans restaurant, ook aan het Pierkespark. Mohammed prijst zijn wereldvermaarde (ja, zo zei hij dat, wereldberoemd die schotels van hem) couscous royale aan, de plek lijkt me een magnifieke afsluiter als we nog eens gaan educatief buurtwandelen in deze buurt.

13u45. Eline reconstrueert de buurt. Droomt de buurt. La Lys. Beluiken. Een theaterproject in de Kettingstraat. De geschiedenis van het Kokerpark. De actuele strijd tegen projectontwikkelaars met botte van de pot (lees: buurt) gerukte doelstellingen (lees: zo veel mogelijk mensen bijeenstapelen om zoveel mogelijk geld te verdienen). Een te voorzichtige overheid die teveel macht uit handen geeft (lees: verantwoordelijkheid niet opneemt).

Het is zo zestien uur en meer. Op een rijke dag als deze geen haan of hen die ernaar kraait dat we wat later eindigen.

Stefaan Segaert, educatief medewerker Vormingplus Waas-en-dender , 31/10/2012